ای تو فرشته قلب شکسته من

     ای تو گلدسته این دل عاشق من

        به خداوندی خدا دوستت دارم

           ای تو زیباترین زیبایی،ای رویای بیداری

               به خداوندی خدا دوستت دارم

                  ای بی قراردلم،ای تک درخت دشت سرخ قلبم

                      به همین لحظه های مقدس عشق قسم دوستت دارم

                         ای آنکه چشمت بارانی ست،

                            و رگهایت از خون محبت جاریست

                              به آن چهره مقدس عاشقانه ات قسم دوستت دارم

                                  ای ساحل امیدم،ای موج بی قرارم،

                                     ای کوه پر غرورم،ای سبزی بهارم

                    به همین چشمان پر اشکت قسم دوستت دارم

                    ای زندگی من،ای آغاز من،ای سر آغاز من،ای فردای من

                        به همان لحظه دیدارمان قسم دوستت دارم

لحظه های بی تو بودن هر کدوم مثل يه ساله

لحظه های با تو بودن هم که رويای محاله

حرفای قشنگ تو برام نيازه

راز زنده بودن و نفس کشيدنم آره اون چشمای نازه

آخه تا کی عزيزم دل من با اين همه غصه و درد و غم بسازه ؟

چرا عشق ما فقط يه عشق مخفی و فقط يه رازه ؟

کاش ميشد داد بزنم بگم که تو مال منی

واسه پر کشيدنم تا قلب آسمون بال منی

خودتم خوب ميدونی چقدر دلم ميخواد تو رو

اونقدر که وقت رفتنت با التماس ميگفت نرو

به خدا که آرزوی قلب من تنها يه چيزه و اونم فقط وصاله

منتها اون اولم گفتم که داشتن و به تو رسيدنم خيلی محاله

الهی بياد يه روزی که من و تو ما بشيم

تا ابد کنار هم برای هم بمونيم و از همديگه جدا نشيم 

کاش ای تنها امید زندگی می توانستم فراموشت کنم

یا که همچون آتشی در سوز دل در مهیب سینه خاموشت کنم

کاش آنروز در گلستان خیال ای گل زیبا نمی چیدم تو را

تا که امروز بسوزم از داغ دوریت کاش هرگز نمی دیدم تو را

امشب از آسمان ديده ی تو

روی شعرم ستاره می بارد

در زمستان در شب کاغذ ها

پنجه هايم جرقه می کارد

شعر ديوانه ی تب آلودم

شرمگين از شيار خواهش ها

پيکرش را دوباره می سوزد

عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه نا پيداست

من به پايان دگر نينديشم

که همين دوست داشتن زيباست

از سياهی چرا هراسيدن

شب پر از قطره های الماس است

آنچه از شب بجای می ماند

عطر خواب آور گل ياس است

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم . . . تــو . . . پای تا سر تو

زندگی که هزار باره بود

بار ديگر تــو . . . بار ديگر تو

بس که لبريزم از تو ميخواهم

بروم در ميان صحراها

سر بسايم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج درياها

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پايان راه نا پيداست

من به پايان دگر نينديشم

که همين دوست داشتن زيباست  

گل من پرپر نشوی

من نمي نويسم که بگويي دوستت دارم .
من نمي نويسم که بگويي فراموشت نخواهم کرد
من نمي نويسم که بگويي با تو خواهم ماند
من نمي نويسم که بگويي بي تو نمي توانم بمانم
من نمي نويسم که دلت را به رحم بياورم
من نمي نويسم که بگويي در انتظار چشمانت مي مانم
و در راه قدمهايت ميميرم

نه من نمي نويسم که اينها را بگويم
من مينويسم که بگويم دوستت دارم حتي اگر دوستم نداشته باشي
مي نويسم که بگويم با تو خواهم ماند
مي نويسم که بگويم بي تو خواهم مرد .
مي نويسم که بگويم در انتظار چشمانت جان خواهم داد
مي نويسم که بگويم زندگي بي تو برايم معنا ندارد
مي نويسم که بگويم ديوانه وار تو را خواهانم
مي نويسم که بگويم فراموشت نخواهم کرد
مي نويسم که بگويم بدون حضور گرمت
روح من خاموش و سرد است
بدون چشمان روشنت خانه ام تاريک است
بدون حضورت وجودم خالي از هياهوست
بدون حضورت گل زيبايي ندارد
بدون حضورت مهتاب نور نخواهد داشت
ستاره رقص نخواهد کرد
بدون حضورت مريم عطر افشاني نخواهد کرد
بي تو گل سرخي نخواهد داشت
من مي نويسم که اينها را بگويم
مي نويسم که کلمات گوياي سخنم باشند
من همه ي احساسم را در جوهر قلمم مي ريزم
من همه ي وجودم را غرق در کلماتم مي کنم
من همه ي عشقم را در واژه مي ريزم

   ای تمام فکر من در روز و شب

شايد يه كسي شب ها براي اينكه خواب تورو ببينه تو کنار ساحل به خدا التماس مي كنه ، شايد يه كسي به محض ديدن تو دستش يخ ميزنه و تپش قلبش مرتب بيشتر ميشه ، مطمئن باش يه كسي شب ها به خاطر تو توي درياي اشك مي خوابه ، ولي تو اون رو نمي بيني!...

                                                           

       دادگاه عشق ...

 قسمم قلبم بود وكيلم دلم و حضار جمعي از عاشقان و دلسوختگان . قاضي نامم را بلند خواند و گناهم را دوست داشتن تو اعلام كرد و پس محكوم شدم به تنهايي و مرگ . كنار چوبهيه دار از من خواستند تا اخرين خواسته ام را بگويم و ومن گفتم : به تو بگويند ...

                          دوستت دارم                                          

ای کاش می دانستی وقتی که مهربانی خود را از من دریغ میداری

و آفتاب داغ نگاهت را از زیر سایه ایی که با من باشد پنهان

می سازی دیوانه می شوم . من به امید بودن با توست که راه

زندگی و زنده بودن را می پویم

                                     کاش .....................

می دانستی از چشمان عاشق من شوق بلند شیفته بودن را

بخوانی و  باور کنی..............................

هرچند رام کردن تو مانند رمیدن آهو زیباست اما وقتی گریزت را  

می بینم دیوانه می شوم وقتی که بی تو می شوم حس

می کنم که شادی خود را گم کرده ام حس می کنم غریبم حس

می کنم گمنامم گمنامتر از واژه های گمنامی دوستش دارم

        از دریا پاکتر

                    از باران روانتر                                  

                                از برف سفیدتر

                                           از خورشید تابانتر

                                                      از ماه نورانی تر                                

                                                                  از ستاره درخشانتر

                                                                              از شب ظلمانتر

                                                                                          از روز..........